Kościół seminaryjny Przemienienia Pańskiego Lublin (lubelskie)

Organy zostały wybudowane w 1899 roku przez firmę Szymańskiego z Warszawy. Rozbudowane do aktualnej wielkości w latach 1971–1973 przez Stanisława Ziaję. W 2009 r. Paweł Ziaja wymienił wiatrownice i stół gry na nowy, wolnostojący. W tym czasie części prospektu, które zostały dodane podczas rozbudowy bez obudowy stolarskiej, zostały zaprojektowane i wykonane tak, aby stylem przypominały oryginalne części prospektu. Piszczałki C–D głosu Kontrabas 16' realizowane są akustycznie, a więc na jeden ton przypadają dwie piszczałki: jedna 8’ otwarta, druga 5 1/3’ kryta. Co ciekawe, do ostatniego remontu instrument dysponował pełnym połączeniem superoktawowym II-I dzięki dodatkowej wiatrownicy. W 2009 r. zmieniono również układ sekcji wewnątrz instrumentu: kiedyś sekcja manuału II znajdowała się w lewej części szafy, a sekcja manuału I pośrodku; obecnie jest na odwrót. Instrument obecnie (2026 r.) jest w dobrym stanie technicznym. Piszczałki głosu Kwinta 1 1/3’ (manuał I) oraz oktawy wielkiej głosu Koncert flet 8’ (manuał II) wymagają strojenia. Piszczałka G głosu Kontrabas 16’ odzywa się z zakłóceniem przepływu powietrza, a piszczałka F głosu Puzon 16’ odzywa się z odczuwalnym opóźnieniem. Akcja klawiszy manuałów wymaga regulacji (jest zbyt szybka). Problem dla grającego stanowią też bardzo podatne na uszkodzenia włączniki registrów wolnych kombinacji. Instrument pomimo mankamentów charakteryzuje się monumentalnym brzmieniem w pleno. Szafa organowa zawieszona jest nad chórem muzycznym. Wiatrownice górnozaworowe (stożkowe).

Skala manuałów: C–a³; skala pedału: C–f¹.