Kościół Matki Bożej Gromnicznej Siemiechów (małopolskie)

Po raz pierwszy obecność organisty odnotowano w 1681 r. W 1711 r. w kościele znajdował się pozytyw, w 1728 i 1731 r. organy sześciogłosowe, a w 1748 r. Pozytew na chorze nowo sporządzony. Według inwentarza z 1823 r. instrument miał 7 głosów, 45 klawiszy i znajdował się w kościele od niepamiętnych czasów. W 1879 r. Zrestaurowano organ, miechy obleczono nową skórą. Efekty tej restauracji widocznie nie były trwałe, skoro już w 1889 r. stanęły w kościele Organy prawie całkiem nowe. Użycie tu słowa prawie może sugerować wykorzystanie jakichś części z poprzedniego instrumentu. Budowniczym organów był Jan Grocholski ze Starego Sącza. W nieznanym czasie do instrumentu dobudowano dwugłosową sekcję pedału (oba głosy włączone na stałe). W 1934 r. organy się zepsuły tak, że grać na nich nie było można, po czym zostały odrestaurowane w 1936 r. W czerwcu 1953 r. instrument został przestawiony, odczyszczony i poprawiony, co niewątpliwie miało związek z jego przeniesieniem do nowego kościoła pw. Ofiarowania w Świątyni i Wniebowstąpienia Pana Jezusa, ukończonego w tym właśnie roku. W 1959 r. zmotoryzowano organ. Prawdopodobnie w latach 90. XX w. organy zostały wyłączone z użytku liturgicznego i zastąpione instrumentem elektronicznym. W 2006 r. zwrócono je do starego kościoła, gdzie jednak nie zajęły dawnego miejsca na chórze, a stoją niewykorzystywane na posadzce świątyni.

Wiatrownice klapowo-zasuwowe. Stół gry wbudowany w lewy bok szafy organowej.

Skala manuału: C–c³; skala pedału: C–H.