Kościół św. Małgorzaty Juncewo (kujawsko-pomorskie)

Pierwotna świątynia w Juncewie wzniesiona i uposażona została przez arcybiskupów gnieźnieńskich w XIII wieku. W 1639 roku pojawia się wzmianka o drewnianym kościele z kaplicą. Kolejna drewniana świątynia stanęła tu w 1687 roku za proboszcza ks. Grzegorza Cichowicza. Z tamtego okresu brak obecnie informacji o poprzednich instrumentach. Ostatnią drewnianą świątynię zastąpiono w latach 1885–1886 obecnym, murowanym z cegły, neogotyckim kościołem św. Małgorzaty. Jego konsekracji dokonał w 1895 roku sufragan gnieźnieński bp Antoni Andrzejewicz. Wystrój wnętrza świątyni utrzymany jest w jednolitym stylu i pochodzi z końca XIX w.

Organy dla juncewskiej świątyni powstały w renomowanej firmie Wilhelma Sauera z Frankfurtu nad Odrą i oznaczone numerem opusowym 461. Katalog firmy Sauer (s. 6) w okolicy numerów opusowych 461–469 nie wymienia chronologicznie tego instrumentu (op. 458: St. Nicolai, Pernau, dzisiejsza Parnawa w Estonii oraz op. 464: Evang. Kirche, Missen), wymienia za to (na stronie 7) 10-głosowe organy w Juncewie zbudowane w 1886 r. (czyli niedługo po ukończeniu budowy kościoła), brak jednak numeru dzieła w katalogu.

Szafa organów utrzymana w stylistyce klasycystycznej, zwieńczona tympanonem. Prospekt organów jednosekcyjny, podzielony na cztery pola piszczałkowe – dwa w środkowym, wyższym segmencie oraz po jednym z prawej i z lewej strony. Środkowe pola dodatkowo przedzielone pilastrem z głowicą w porządku korynckim, całość zwieńczona jest belkowaniem z drobnymi zdobieniami w formach kwiatowych. Szafa organów w całości na chórze muzycznym kościoła, usytuowana ponad wejściem głównym do kościoła. Stół gry w formie wolnostojącej, grający skierowany jest twarzą do prezbiterium. Warstwa brzmieniowa organów utrzymana w stylistyce niemieckiego romantyzmu. Na przestrzeni dziejów częściowo zmieniona została intonacja organów (prawdopodobnie poprzez podniesienie ciśnienia powietrza). W pomieszczeniu wieżowym za chórem znajduje się dmuchawa elektryczna, zamontowana prawdopodobnie w latach powojennych. W prospekcie organów zachowały się oryginalne piszczałki, wykonane z blachy cynowo-ołowiowej, w latach powojennych pokryte szarą farbą.

Widoczne na desce wałków skrętnych sekcji pedałowej wpisy świadczą o dwóch remontach: w kwietniu 1971 r. (gruntowny remont, Kazimierz Urbański wraz z pracownikiem J. Tobolewskim) oraz w 1989 roku (ponownie Kazimierz Urbański). W 2022 roku miał miejsce remont zachowawczy wykonany przez Tomasza Padoła z Lubinia k. Trzemeszna, a rok później wymieniona została dmuchawa na nową, wykonaną przez Marka Cepkę z Popowa k. Wronek.