Kościół św. Józefa Oblubieńca NMP Breń (zachodniopomorskie)

Autorem instrumentu był Georg Friedrich Grüneberg, założyciel warsztatu organmistrzowskiego działającego od 1782 roku na szczecińskim Podzamczu. Prowadził on zarówno budowę nowych instrumentów, m.in. w Chojnicach, Szczecinie i Schwedt, jak również prace naprawcze i przebudowy starszych organów, m.in. w Kamieniu Pomorskim oraz w Szczecinie. Wykształcenie zawodowe zdobywał początkowo w warsztacie ojca, a następnie współpracował w Szczecinie z organmistrzem Johannem Gottliebem Mehnertem (1720–1781), którego zakład przejął po jego śmierci, kontynuując jego działalność w niezmienionej lokalizacji.

W 1805 roku Grüneberg zbudował nowy, trzynastogłosowy instrument dla osiemnastowiecznego kościoła w Drezdenku nad Notecią. Prace realizowane były przy udziale czterech organmistrzów pozostających pod jego nadzorem, w tym syna Augustа Wilhelma Grüneberga, który kilka lat później przejął prowadzenie warsztatu. W 1902 roku dawny kościół w Drezdenku został rozebrany, a na jego miejscu wzniesiono nową, neogotycką świątynię, wyposażoną w organy Wilhelma Sauera. Instrument autorstwa Grüneberga nie uległ jednak zniszczeniu, przetrwał rozbiórkę i został translokowany do nowo wybudowanego kościoła w Breniu (niem. Brensee, gmina Bierzwnik). Przypadek ten stanowi rzadki, a być może jedyny udokumentowany w regionie przykład translokacji instrumentu z tej epoki.

Instrument stylistycznie należy do północnoniemieckiej szkoły organmistrzowskiej, ukształtowanej działalnością brandenburskiego mistrza Joachima Wagnera. Organy Georga Friedricha Grüneberga stanowią kontynuację tej tradycji, co można wiązać z pewnym zapóźnieniem stylistycznym warsztatu, będącym konsekwencją jego funkcjonowania w relatywnie zubożałym kulturowo Szczecinie, który w tym czasie pozostawał twierdzą. Dzięki temu instrument zachowuje cechy estetyczne i konstrukcyjne charakterystyczne dla późnego baroku północnoniemieckiego, pomimo powstania już w początkach XIX wieku.

Stół gry wbudowany jest w centralną część cokołu szafy organowej i zamykany dwuskrzydłowymi drzwiczkami. Manubria rozmieszczone są symetrycznie po obu stronach manuału. Instrument posiada jedną klawiaturę ręczną, z klawiszami w układzie odwróconym kolorystycznie (czarne diatoniczne, białe chromatyczne), charakterystycznym dla epoki. W wieży zachowały się dwa miechy klinowe, na których umieszczone są pojedyncze piszczałki. Przetrwała również traktura, klapowo-zasuwowe wiatrownice pedału oraz uszkodzona manuału. W jej wnętrzu znajduje się wklejka autorstwa budowniczego o następującej treści (tłumaczenie własne): Zbudowany w 1805 roku przez Georga Friedricha Grüneberga w Szczecinie. Współpracowali przy nim August Wilhelm Grüneberg, Johann Wetzerich, Friedrich Frömche i Carl Mittelstadt.

Szafa organowa utrzymana jest w stylistyce późnobarokowej i cechuje się osiową, pięciopolową kompozycję architektoniczną. Składa się z pięciu pól piszczałkowych, z których dwa skrajne oraz pole centralne uformowane są w kształcie wykuszy, natomiast dwa pola pośrednie pozostają cofnięte, co nadaje prospektowi rytmiczną, falującą linię elewacji. Pole centralne jest najszersze i najwyższe, zwieńczone łamanym, falującym gzymsem oraz dekoracją snycerską w postaci glorii z promienistym motywem i centralnym medalionem. Układ piszczałek w polach wykuszowych ma formę łagodnych łuków, natomiast w polach bocznych przybiera układ wachlarzowy o zróżnicowanych wysokościach.

Pomiędzy polami rozmieszczono bogato rzeźbione, pierwotnie złocone ornamenty roślinne, głównie akantowe i wolutowe, skoncentrowane w strefach przejściowych oraz w partiach zwieńczeń. Gzymsy mają formę łamaną i falującą, a górna linia prospektu jest nieregularna i stopniowana wysokościowo. Cokół szafy posiada charakter architektoniczny; w jego centralnej części wbudowany jest stół gry, powyżej którego znajduje się balustrada o pionowym układzie tralek. Prospekt zawiera łącznie 60 atrap piszczałek wykonanych z rurek PCW. Obecnie szafa pozbawiona jest białej polichromii, którą pierwotnie była w całości pokryta.