Kościół parafialny w Szczawnie Zdroju wybudowano w latach 1936–1937. Od początku swojego istnienia był on wyposażony w organy piszczałkowe. Sądząc po archiwalnej fotografii, były one niewielkich rozmiarów, a według Stanisława i Bolesława Broszków miały trakturę pneumatyczną. W związku z budową nowego instrumentu dla kościoła w Szczawnie-Zdroju zostały zdemontowane i przeniesione do kościoła św. Anny we Wrocławiu-Widawie. Zakupił je od szczawieńskiej parafii ówczesny proboszcz tamtejszej parafii, ks. Franciszek Filipek. Translokowano głosy i wiatrownice, prospekt prawdopodobnie uległ zniszczeniu. W Widawie części te użyto do rozbudowy tamtejszych organów. Bracia Broszkowie nie dysponują żadną dokumentacją z tamtych lat, a wszelkie pozyskane informacje bazują jedynie na ich pamięci.

W dostępnym źródle potwierdzającym wspomnienia braci Broszków znajduje się fragment: We wnętrzu świątyni zamontowano 10-cio głosowe organy. Powstały one w następujący sposób: w 1975 r. odkupiono od p. Białkowskiego ze Świeradowa Zdroju ozdobną szafę organową, a w lipcu 1980 r. w Szczawnie Zdroju z parafii pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny nabyto 5-cio głosowe organy o trakturze pneumatycznej. W czasie pracy nad montowaniem tychże organów do szafy organowej, ks. Proboszcz odkupił z Parafii św. Jacka we Wrocławiu– Swojszycach [sic!] 5-cio głosową wiatrownicę, miech oraz 30 szt. piszczałek z Gedaktu, które nawiasem mówiąc pochodziły z tutejszej parafii i zostały ongiś sprzedane do parafii Wrocław – Swojszyce [sic!]. Dzięki zakupionym wymienionym elementom postanowiono powiększyć instrument do 10-ciu głosów. W październiku 1981 r. instrument został ukończony¹.

„Kronika Domowa” Sióstr Służebniczek podaje natomiast: Zaczęto budowę nowych organ [sic!] w naszym kościele parafialnym. Stare organy składały się z 5-ciu głosów².

Budowę nowego instrumentu podjęto w 1979 r. z inicjatywy ks. Alojzego Schmidta, ówczesnego proboszcza parafii w Szczawnie-Zdroju. Autorem dyspozycji był Eugeniusz Stępniak, wykładowca Metropolitalnego Studium Organistowskiego we Wrocławiu. Budowniczym instrumentu była firma braci Stanisława i Bolesława Broszków z Tomisławia koło Bolesławca.

Na podstawie kolejnych wpisów w „Kronice Domowej” Sióstr Służebniczek, można precyzyjnie określić kolejne fazy budowy instrumentu, który montowano w kościele od 9 czerwca do 31 lipca 1980 r.:

• Czerwiec 1980 r. Zaczęto budowę nowych organ [sic!] w naszym kościele parafialnym. […] Obecne organy elektryczne [sic!] posiadają 17 głosów i różne kombinacje. Poświęcenie nowych organów przewiduje się na 15 sierpnia w odpust parafialny, Matki Boskiej Wniebowziętej³; 
• Lipiec 1980 r. […] Trwa nadal budowa nowych organ [sic!]⁴;
• Zakończono budowę nowych organ [sic!] w kościele 17-tu głosowych. Kosztują 1 milion złotych⁵.

Nowy instrument został poświęcony podczas odpustu parafialnego: Sierpień 1980 r. Poświęcenie nowych organ [sic!] w dniu odpustu Parafii Matki Boskiej Wniebowziętej przez Biskupa Adama
Dyczkowskiego z Wrocławia. Grali i koncertowali podczas tej tak wspaniałej uroczystości: Ks. Prof. Jonek, Pan Prof. Stępniak i Pan Prof. Sybula [sic!] z Wrocławia⁶.

Przez lata organy wykorzystywano na potrzeby liturgii bez większych napraw aż do roku 2000, kiedy zadecydowano o rozbudowie kościoła przez przedłużenie go w tył o ok. 15 m. Instrument został rozebrany i złożony w pomieszczeniach pod kościołem. W kwietniu 2002 roku, po oddaniu do użytku dobudowanej części kościoła i wstępnym ukończeniu chóru muzycznego, jeszcze bez posadzki oraz balustrady, na powrót ustawiono na nim organy, dokonując remontu oraz reorganizacji instrumentu stosownie do nowych warunków. Poziom podłogi chóru w dobudowanej części kościoła, w stosunku do poziomu w oryginalnej części zbudowano około 2–3 m za wysoko (!), co obrazują zdjęcia. Z tego powodu najwyższe piszczałki prospektowe nie mieściły się na wiatrownicy. Skróceniu uległo osiem piszczałek frontowych, po cztery skrajne z każdej strony prospektu. W skróconych piszczałkach zastosowano tzw. półkrycie, co niestety znacząco wpłynęło na ich intonację (nadmienić należy, że są to grające piszczałki Pryncypału 8’ z manuału I). Na zdjęciu archowalnym (do porównania ze zdjęciem współczesnym) należy zwrócić uwagę na odległość między końcem korpusu piszczałki przy samej ścianie a stropem kościoła oraz na układ piszczałek prospektowych: od najwyższej do najniższej, kolejno od ściany kościoła w kierunku środka prospektu. Zmieniono ustawienie podzespołów wewnątrz instrumentu: w nieistniejącej, wyburzonej podczas rozbudowy części kościoła dmuchawa wraz z miechami znajdowała się w pomieszczeniu nad wejściem głównym. W dobudowanej części nie przewidziano takiego pomieszczenia, dlatego też dmuchawa wraz z miechami musiała zostać zamontowana wewnątrz szafy organowej. Zakupiono zatem nową, cichobieżną dmuchawę. Podczas prac związanych ze zmianą lokalizacji organów wymieniono także wszystkie mieszki (1047 sztuk) oraz zużyte elementy, dokonano czyszczenia i konserwacji elementów drewnianych, wymieniono skóry na obydwu miechach pływakowych, poprawiono intonację, a w końcowej fazie nastrojono cały instrument. Wszelkie prace wykonała firma braci Broszków. Instrument zabrzmiał ponownie 3 maja 2002 r. podczas poświęcenia.

Organy usytuowane są na chórze muzycznym znajdującym się nad wejściem głównym do kościoła. Elementem dekoracyjnym prospektu są piszczałki frontowe eksponowane w całości. Wolnostojący stół gry ma dwa manuały i pedał, a umieszczony jest centralnie przed prospektem (grający siedzi zwrócony twarzą w stronę prezbiterium). Klawiatury manuałów liczą po 58 klawiszy (zakres C–a³), zaś klawiatura pedałowa ma 30 klawiszy (zakres C–f¹). Organy wyposażone są w wiatrownice stożkowe oraz dwa miechy pływakowe. Wymagają czyszczenia, strojenia oraz przebudowy, zwłaszcza w zakresie traktury w obrębie stołu gry (bazującej na przestarzałym systemie opartym na diodach i przekaźnikach telefonicznych) oraz wnętrza instrumentu, w którym panuje ogromna ciasnota utrudniająca usuwanie jakichkolwiek, nawet błahych usterek.