Sanktuarium Przemienienia Pańskiego Poznań (woj. wielkopolskie)

Prospekt

Prospekt

Opis Instrumentu

Początki kościoła datowane są na 1595 rok, kiedy to podjęto decyzję o budowie świątyni z przeznaczeniem dla sióstr klarysek. Została ona zniszczona podczas potopu szwedzkiego, następnie odbudowana. W 1821 r. na mocy rozporządzenia pruskiego zaborcy klaryski opuściły kościół, a na ich miejsce w 1822 r. przybyły szarytki. 

Najwcześniejsza jak dotąd wzmianka o instrumencie pochodzi ze spisu inwetarza z 1810 roku. Wymienia on 12-głosowe organy umieszczone na chórze z dwoma miechami. Ich dalszy los nie jest znany.

Obecny instrument został zbudowany po 1900 r. przez firmę Dinse z Berlina. Podczas II wojny światowej kościół miał zostać przerobiony na schron lotniczy, co znacznie uszkodziło jego wnętrze. Niemniej jednak organy zostały uratowane i zdeponowane w kaplicach katedry poznańskiej. Na swoje pierwotne miejsce powróciły w 1947 roku. Prawdopodobnie wtedy kontuar został umiejscowiony przy balustradzie empory muzycznej. Z dużym prawdopodobnieństwem wcześniej umieszczony był z boku bądź w cokole szafy organowej. 

Ostatni remont został wykonany przez Artura Kaczmarka z Poznania. Prawdopodobnie wtedy wymieniono stare zużyte tabliczki rejestrowe na nowe, nieodpowiadające stylistyce firmy Dinse (nieznacznie zmieniono także nazewnictwo głosów) oraz zdemontowano dźwignie nożne obsługujące żaluzję i crescendo (urządzenia te były zapewne niesprawne i niezamontowane od ponownego złożenia instrumentu).

Prospekt organowy neogotycki, architektoniczny, jednosekcyjny, siedmioosiowy. Osadzony na cokole ożywionym ślepymi, ostrołukowymi arkadami i zwieńczonym gzymsem. Złożony z trzech szerokich, prostokątnych pól piszczałkowych: centralnego i dwóch skrajnych, przedzielonych węższymi segmentami. Pole centralne flankowane wysuniętymi kątowo wieżyczkami z piszczałkami przedzielonymi trzema kolumienkami. Wieżyczki oddzielone od pól skrajnych płaskimi segmentami z wkomponowanymi konsolami i baldachimami (być może z przeznaczeniem na figury). Pole centralne i pola skrajne zwieńczone wimpergami wypełnionymi dekoracją ornamentalną i flankowanymi sterczynami. W zwieńczeniu wieżyczek sterczyny: wyższa centralna i niższe boczne (na osiach kolumienek). Prospekt utrzymany w kolorze lakierowanego drewna.

Wiatrownice stożkowe. Dmuchawa eletryczna. Skala instrumentu: manuały: C-f3; pedał: C-d1.

Budowniczy
Gebrüder Dinse
Stan instrumentu
Dobry
Liczba głosów
15
Liczba klawiatur
2+P
Traktura gry
pneumatyczna
Traktura rejestrów
pneumatyczna
Dyspozycja instrumentu
Manuał IManuał IIPedał
1. Bordun 16'1. Salicet 8'1. Subbass 16'
2. Prinzipal 8'2. Aeoline 8'2. Oktavbass 8'
3. Gambe 8'3. Vox coeleste 8'
4. Hohflöte 8'4. Gedackt 8'
5. Octave 4'5. Fl. Traverso 4'
6. Rohrflöte 4'
7. Superoctave 2'
8. Progressio 2-3f
Pomoce
Połączenia: II-I, I-P, II-P, Sub II-I
Stałe kombinacje: Mf, Ff







Opracował(a): Adam Bigosiński
Źródło: L. Czacharowski, Organy poznańskie w świetle badań źródłowych (XIV w.-1945r.). Obszar śródmiejski; http://www.organy.pro/instrumenty.php?instr_id=2140 (serdeczne podziękowania dla autora za udostępnienie części opisu); oględziny własne


Ostatnia modyfikacja: 2019-10-20 16:01:29

Kościół Świętego Krzyża (Górczyn) (Poznań) - 49 głosów
Kościół Najświętszego Zbawiciela (Poznań) - 49 głosów
Bazylika Kolegiacka św. Stanisława Biskupa parafii NMP Nieustającej Pomocy i św. Marii Magdaleny (Fara) (Poznań) - 43 głosów

Zaloguj się, aby dodać komentarz!