Kościół Przemienienia Pańskiego Radomyśl Wielki (podkarpackie)

Prospekt

Prospekt

Opis Instrumentu

Po 1880 r. 9-głosowe organy dla tutejszego kościoła wykonał Jan Grocholski ze Starego Sącza. Jednak już w 1917 r. orzeczono, że są w stanie bardzo lichym i żadnej wartości artystycznej nie przedstawiają. Uległy zniszczeniu wraz z kościołem podczas II wojny światowej. Historia obecnego instrumentu rozpoczyna się 5 stycznia 1959 roku, kiedy podczas wizytacji dziekańskiej zalecono pomyśleć o organach. Już 8 listopada tego roku nowy instrument poświęcił bp Karol Pękala. W 1972 r. podczas wizytacji kanonicznej zapisano: organy nowe, wymagają jednak przeglądu. Przed następną wizytacją w 1978 r. został przeprowadzony generalny remont i strojenie organów. Kolejny remont przeprowadził w 1993 r. Kazimierz Plewa z Nowego Sącza. W 2019 r. Andrzej Ragan z Włocławka dobudował na dostawce w manuale II głos Obój 4’.

Prospekt trójczłonowy. Człony skrajne bliźniacze, złożone z trzech grup piszczałek: grupa od strony ścian kościoła złożona z czterech piszczałek drewnianych równej długości, grupa środkowa z piszczałek metalowych o długościach korpusów rosnących dośrodkowo, grupa od strony członu środkowego złożona z piszczałek metalowych, najwyższa, o długościach korpusów rosnących odśrodkowo. Człon środkowy ze zredukowanym cokołem zawieszony ponad podłogą chóru, złożony z pięciu grup piszczałek: grupy skrajne złożone z czterech piszczałek drewnianych równej długości, grupy pośrednie z piszczałek metalowych o długościach korpusów rosnących dośrodkowo, grupa środkowa najwyższa, złożona z piszczałek metalowych o długościach korpusów lekko rosnących odśrodkowo. Cokół prospektu oraz drewniane piszczałki prospektowe malowane na kolor kremowy. Gzyms prospektu oraz płyciny odzwierciedlają podział na grupy piszczałek. Skromna dekoracja snycerska w postaci wolutowo zawijanych konsolek w cokołach członów skrajnych i uskrzydlonej główki anielskiej pośrodku cokołu członu środkowego.

Wiatrownice stożkowe. Dwa miechy pływakowe umieszczone na chórze muzycznym: większy dla manuału I i pedału, mniejszy dla manuału II. Stół gry wolnostojący, w prawej części chóru (grający siedzi lewym bokiem do prezbiterium).

Skala manuałów: C–a3; skala pedału: C–f1.  

Budowniczy
Wacław Biernacki
Rok zakończenia budowy
1959
Stan instrumentu
Dostateczny
Liczba głosów
23
Liczba klawiatur
2+P
Traktura gry
elektro-pneumatyczna
Traktura rejestrów
elektro-pneumatyczna
Dyspozycja instrumentu
Manuał IManuał IIPedał
1. Pryncypał 8’1. Holflet 8’1. Violonbas 16’
2. Bourdon 8’2. Flet łagodny 8’2. Subbas 16’
3. Salicet 8’3. Aeolina 8’3. Pryncypał 8’
4. Oktawa 4’4. Vox coelestis 8’4. Fletbas 8’
5. Traversflet 4’5. Praestant 4’5. Chorałbas 4’
6. Róg nocny 4’6. Bachflet 4’6. Puzon 16’
7. Kwinta szumiąca 2ch.7. Nasard 2 2/3’
8. Mikstura 3ch.8. Pikolo 2’
9. Trompet 8’9. Cymbel 3ch.
10. Obój 4’
Pomoce
Połączenia:
• M.II-I
• Super II-I
• Subo. II-I
• Super II
• M.I-P.
• M.II-P.

Urządzenia dodatkowe:
• automat pedałowy
• dwie wolne kombinacje
• crescendo
• żaluzja manuału II
• wyłącznik głosów językowych
• tremolo manuału II
• dzwony (pedał, brak)

Rejestry zbiorowe:
• Piano
• Forte
• Tutti
• Pleno
Stół gry

Stół gry






Źródło
P. Pasternak, Kierunki stylistyczne w budownictwie organowym w diecezji tarnowskiej w latach 1945–1992, Warszawa 2021 (praca doktorska UMFC; tam też szczegółowa bibliografia)
Autor
Paweł Pasternak


Ostatnia modyfikacja: 2021-09-18 13:17:54


Zaloguj się, aby dodać komentarz!