Kościół Wniebowzięcia NMP (OO. Franciszkanów-Bernardynów) Warta (woj. łódzkie)

Prospekt

Prospekt

Opis Instrumentu

Kościół klasztorny w swoim pierwotnym zrębie ma charakter gotycki, aczkolwiek świątynia została zbarokizowana pod koniec XVII w. W 1696 r. ówczesny gwardian, o. Norbert Żółwiński, polecił wykonać nowe organy. Początkowo budował je brat zakonny, Antoni z Wilna, zaś po jego śmierci pracę kontynuował inny zakonnik, br. Klemens Łopiński, który ukończył dzieło w 1708 r. Obydwaj organmistrzowie wywodzili się z zakonu bernardynów.

Pierwotny instrument składał się z sekcji głównej, pozytywu oraz wolnostojących wież pedałowych (miał zatem 2 manuały i pedał), bowiem frontowe oprawy tychże sekcji zdobione są dekoracją snycerską o motywach liści akantu. Z czasem wieże pedałowe przyłączono optycznie do sekcji głównej za pośrednictwem wklęsłych pól, w których widoczny jest późniejszy (aczkolwiek też XVIII-wieczny), rokokowy ornament. Omawiając kwestię prospektu, należy dodać, że wykazuje on pewne podobieństwo do zewnętrznej struktury organów w pobernardyńskim kościele św. Anny w Warszawie. U warckich bernardynów do naszych czasów przetrwała nadto balustrada chóru muzycznego, datowana na 1. ćwierćwiecze XVIII stulecia. Umieszczone w niej malowidła przedstawiają krajobrazy o treści symbolicznej.

W latach 1929-1930 za XVIII-wiecznym prospektem powstały nowe organy o 1 manuale i pedale, zbudowane przez firmę Rudolfa Haase ze Lwowa. Stół gry wbudowany był w cokół prospektu sekcji głównej (w usytuowaniu bocznym).

W latach 80. XX w. dotychczasowy instrument został usunięty, a jego miejsce zajął nowy, zmontowany przez firmę Romana Raźniaka. Również w tym przypadku organy umieszczono za okazałym, zabytkowym prospektem.

Instrument 18-głosowy, o trakturze elektropneumatycznej, z wolnostojącym stołem gry o 2 manuałach (C-a3) i pedale (C-f1).

Prospekt organowy architektoniczny, barokowy z elementami rokokowymi, w obecnym rozplanowaniu dwusekcyjny: złożony z sekcji głównej (i przyłączonych doń wież pedałowych) oraz pozytywu w balustradzie chóru muzycznego.

Budowniczy
Roman Raźniak
Rok zakończenia budowy
przed 1990
Liczba głosów
18
Liczba klawiatur
2+P
Traktura gry
elektro-pneumatyczna
Traktura rejestrów
elektro-pneumatyczna
Dyspozycja instrumentu
Manuał IManuał IIPedał
1. Pryncypał 8'1. Salicet 8'1. Subbas 16'
2. Bourdon 8'2. Kwintadena 8'2. Oktawbas 8'
3. Oktawa 4'3. Rurflet 8'3. Fletbas 8'
4. Gemshorn 4'4. Praestant 4'
5. Kwinta 2 2/3'5. Flet kryty 4'
6. Super oktawa 2'6. Picolo 2'
7. Mixtura 4x7. Tercja 1 3/5'
8. Cymbel 3x
Pomoce
Połączenia: M I-P, M II-P, M II-M I.
Urządzenia dodatkowe:
1) Tremolo (II manuał);
2) włączniki pod klawiaturą I manuału: A.P., kasownik, R., W.K., P., T., kasownik.
Stół gry

Stół gry








Opracował(a): Bartłomiej Kopff
Źródło: Karta ewidencyjna organów (opr. Wiktor Łyjak, 1996). Opracowania: Jerzy Goryszewski, "Warta. Zespół klasztorny oo. Bernardynów. Przewodnik"; Wiktor Łyjak, "Organy na Mazowszu w diecezji płockiej od XIV wieku do 1818 roku", Płock 2005; "Katalog zabytków sztuki w Polsce", red. Jerzy Łoziński, t. II, Warszawa 1954.


Ostatnia modyfikacja: 2017-02-07 19:11:40


Zaloguj się, aby dodać komentarz!